Toen ik vorige week de Edge Computing World-conferentie bezocht, zag ik een aantal interessante aspecten die ik hier graag wil delen. Allereerst is de reden voor mijn titel mijn observatie dat technische termen zoals Edge of Cloud tegenwoordig nogal vrijelijk worden gebruikt, waardoor de termen bijna betekenisloos worden. Vrijwel elke aggregatienode in een gedistribueerde architectuur werd een "Micro Cloud" of "Cloud at the Edge" genoemd.
Daarbij deed de onwetendheid over enkele belangrijke kenmerken van de cloud er blijkbaar weinig toe; schaalbaarheid of elasticiteit voorop. Vanuit het perspectief van de edge node biedt de aggregation node geen karakteristieke cloudfuncties (de aggregation node is in principe een black box, een aggregatie- en verwerkingseenheid zonder andere eigenschappen). Vanuit het oogpunt van nodes die hoger in de hiërarchie staan, biedt de aggregation node ook geen karakteristieke cloudfuncties. Extra edge nodes kunnen natuurlijk niet zomaar worden aangemaakt; we hebben het hier immers meestal over hardware en niet over virtuele capaciteiten zoals extra virtuele machines.
Het heeft weinig zin om Edge en Cloud te reduceren tot zo'n kleine subset van hun eigenschappen, aangezien beide termen dan ontaarden in lege hulzen in plaats van zinvolle concepten. Als men dat echter doet, rijst de vraag of Edge al in het proces van ontbinding zit, of dat we termen opnieuw moeten definiëren (hoewel daar in puur feitelijke termen eigenlijk weinig reden voor is) om de veranderde visie op de verschillende lagen binnen het Edge-Cloud continuüm te weerspiegelen. Dit wekt het vermoeden dat er door het bedrijfsleven gemotiveerde krachten in het spel zijn.
Edge-interoperabiliteit? Of leveranciersbinding?
Dit brengt me bij een ander aspect: interoperabiliteit. Nu traditionele serviceproviders hardware verkopen (bijvoorbeeld Amazon Snow) en traditionele hardwareproviders diensten verkopen (bijvoorbeeld Schneider Electric), neemt het aantal spelers aan beide kanten toe. Dit brengt het risico met zich mee van verminderde interoperabiliteit, omdat de nieuwe full spectrum-spelers de voordelen van "homogene oplossingen" aan hun klanten verkopen. Zolang men binnen een systeem blijft, zullen er zeker voordelen zijn, omdat hardware en software op elkaar zijn afgestemd en kunnen terugvallen op systeemspecifieke uitwisselingsmechanismen. Vendor lock-in is echter onvermijdelijk wanneer leveranciers hun eigen uitwisselingsformaten, interfaces en conceptuele modellen definiëren. Zodra verschillende systemen moeten worden geïntegreerd, zal de ontwikkeling van bijbehorende bruggen of transformaties onvermijdelijk zijn.
Met het groeiende aantal systemen en bijbehorende platforms (twee andere termen die vaak door elkaar worden gebruikt), neemt het aantal platformspecifieke formaten en interfaces toe – en lijdt de interoperabiliteit eronder. Wat is bereikt in andere domeinen, zoals aardobservatie – waar overeenkomsten over gestandaardiseerde interfaces en datamodellen de interoperabiliteit hebben verbeterd – is nog enigszins nieuw voor de Edge-community. De Edge-community bevindt zich nog in de beginfase van de beweging naar interoperabele (misschien zelfs open) systemen die de generatie van complexe workflows over systeem- of platformgrenzen heen aanzienlijk vereenvoudigen – of ze in de eerste plaats mogelijk maken. Verder kijken dan individuele systemen is onvermijdelijk: multi-systeemworkflows bieden diepgaande inzichten in domeinspecifieke systemen of omgevingen en zijn noodzakelijk om de grote uitdagingen van onze eeuw, zoals ons veranderende klimaat, holistisch aan te pakken.
Duurzame oplossingen voor het grotere goed
Er valt momenteel nog veel geld te verdienen met aangepaste platformen. Het valt nog te bezien in hoeverre deze platformen geschikt zijn om de grote uitdagingen van onze eeuw aan te pakken. Edge is in een goudkoortsstemming en ik gun het niemand om er zakelijke successen mee te behalen. De wereld is echter extreem complex en ik betwijfel of deze complexiteit voldoende in acht kan worden genomen met de huidige systemen die zijn afgeschreven. Ik hoorde over voorbeelden van viskwekerijen die veertien parallelle Edge-systemen gebruiken om de status van de kwekerij te bewaken. Dit zijn veertien parallelle dashboards. Andere organisaties melden dat ze meer dan 100 softwareoplossingen onderhouden om de gezondheidsstatus van productiemachines te bewaken. De meeste hiervan zijn niet interoperabel, wat resulteert in extra kosten zodra meerdere machines een eenheid vormen die als een systeem moet worden bewaakt. Dus, waar staan we met Edge? Met meer dan 270 biljoen USD aan verwachte inkomsten in de komende 30 jaar (cijfers die McKinsey op de conferentie rapporteerde), zal klimaatverandering alleen al veel nieuwe unicorns opleveren. Laten we hopen dat interoperabiliteit niet op de achtergrond raakt – of dat voldoende van deze unicorns hun winst maken met duurzame oplossingen die bijdragen aan het grotere geheel.
